"Kwestią pierwszorzędnej wagi w stosunkach z Afganistanem było dla Anglików narzucenie emirowi agentury. W kraju feudalnym, gdzie władza centralna była słaba i trwały nieustanne waśnie ugrupowań feudalnych, obecność rezydentów angielskich oznaczałaby pierwszy krok do podminowania od wewnątrz i opanowania państwa afgańskiego. W związku z tym sprawa rezydentów angielskich zajęła poczesne miej-nco w rokowaniach między Anglią i Afganistanem. Kiedy pełnomocnik afgański nie zgodził się w Simli zadośćuczynić wymaganiom angielskim, w stosunkach między obu krajami nastąpił uwrol. Rząd angielski rozpoczął walkę z nieposłusznym emirem, udzie-lajnc jednocześnie większego poparcia Jakub-chanowi. Emir wbrew Anglikom ogłosił w 1874 r. swym następcą młodszego «yna Abdulla-chana. W listopadzie 1874 r. Jakub został wtrącony do więzienia. Wicekról Indii lord Mayo i generalny gubernator Northbrook prowadzili tzw. „politykę wyczekiwania" i sprzeciwiali się bezzwłocznemu podbojowi Afganistanu. Politykę tę atakowali ostro w prasie i w parlamencie przedstawiciele „forward policy", tj. „polityki nacierania". Jako rzecznik „forward policy" występował sir Henry Creswicke Rawlinson. "
Tekst zaczerpnięty z "Historia dyplomacji 1871-1914" wyd. Książka i Wiedza; rok 1972