"Szer Ali znów odrzucił żądania angielskie i oświadczył przez Nur Muhammeda, że raczej zginie, niż ustąpi18. Wicekról odpowiedział w obraźliwym tonie i uznał dalsze rozmowy za bezcelowe. Pełnomocnik emira Nur Muhammed zmarł w Peszawarze w dziwnych okolicznościach, nasuwających podejrzenia o morderstwo. Emir chciał wysłać do Peszawaru nowego przedstawiciela i był gotów do ustępstw, jednak wicekról przerwał rokowania, chociaż był poinformowany o ugodowych zamierzeniach Afganistanu 19. Nowemu przedstawicielowi emira oznajmiono wyniośle na granicy, że jego przyjazd nie jest pożądany. Sprawę wojny z Afganistanem rząd rozstrzygnął jeszcze w 1B7G r. Kolonizatorzy angielscy zaczęli przygotowywać się do wojny. W listopadzie 1876 r. zawarli układ z sąsiadem Afganistanu, władcą chanatu kelackiego, który uznał protektorat Anglii. W Kelacie panująca grupa feudalna była znienawidzona przez ludność. Korzystając z tego wicekról Indii zaproponował chanowi pomoc przeciw jego własnym poddanym. Kelat przyznał rządowi anglo-indyjskiemu prawo utrzymywania wojska na swoim terytorium. Natychmiast po podpisaniu układu z chanem wicekról wysłał do Ke-lalu oddział w celu zajęcia Ketty, ważnego punktu strategicznego w ewentualnej wojnie z Afganistanem. Ketta zabezpieczała panowanie nad Przełęczą Bolańską, przez którą biegła droga do Kandaharu. "
Tekst zaczerpnięty z "Historia dyplomacji 1871-1914" wyd. Książka i Wiedza; rok 1972